U bevindt zich op de pagina --> Cognitieve Therapie
Cognitieve Therapie is een type van psychotherapie die ontwikkeld is door de psychiater Aaron T. Beck in de 60er jaren van de 20ste eeuw. Hij raakte gedesillusioneerd over de lange-termijn psychodynamische benaderingen die gebaseerd waren op het winnen van inzicht in onderbewuste emoties en drijfveren en kwam daardoor tot de conclusie dat de manier waarop zijn cliënten betekenis in hun dagelijkse leven waarnemen, interpreteren en toewijzen de sleutel voor de therapie was. Dit proces wordt in de wetenschap cognitie genoemd.
De CT is een kortdurende, gestructureerde therapievorm die op het heden en de toekomst is gericht. Uitgangspunt is dat alle psychische stoornissen worden getypeerd door vervormde denkgewoonten die de stemming en het gedrag beïnvloeden. Het is ontwikkeld voor depressiviteit en wordt inmiddels effectief toegepast bij meer psychologische aandoeningen zoals: verslavingen, eetstoornissen, fobieën, angststoornissen en paniekstoornissen.
Albert Ellis werkte met vergelijkbare ideeën vanuit een verschillend perspectief, met de ontwikkeling van de Rationeel-Emotieve Therapie (RET). Beck legde in het begin de focus op depressie en ontwikkelde een lijst van denkfouten waarvan hij stelde dat zij depressie veroorzaakten of in stand hielden. De CT tracht vervormde en onrealistische denkwijzen te identificeren en te veranderen en derhalve emotie en gedrag te beïnvloeden.
Beck beschreef zijn benadering in Depression: Causes and Treatment in 1967. Hij verbreede later zijn focus met de opname van angststoornissen, in Cognitive Therapy and the Emotional Disorders in 1976, en andere stoornissen en problemen. Hij introduceerde ook het gezichtspunt van het onderliggende "schema"- de fundamentele onderliggende wijzen waarop mensen informatie verwerken - hetzij over het zelf, de wereld of de toekomst. Behandeling is gebaseerd op de samenwerking tussen de cliënt en de therapeut en op het testen van overtuigingen.
De nieuwe cognitieve benadering kwam in conflict met de opkomst van het behaviorisme in die tijd, dat ontkende dat het spreken over mentale oorzaken wetenschappelijk of zinvol was. Het behaviorisme ziet onderzoek veeleer in het vaststellen van stimuli en gedragsresponsen. Niettemin begon er in de 70er jaren van de 20ste eeuw een "cognitieve revolutie" in de psychologie en kwamen gedragstechnieken en cognitieve therapietechnieken tot elkaar. De term wordt soms inwisselbaar gebruikt, gezien de cognitieve therapie altijd enkele gedragscomponenten bevatte. Echter trachtten voorstanders Beck's benadering te behouden en verder te vestigen als een andere duidelijk gestandaardiseerde wijze van cognitieve gedragstherapie.
(Bron: Wikipedia)
